|
|
"Neco İstanbul’daki evini terk edip Bodrum’a yerleşti. Sevgilisi İdil’le orada yaşıyor artık. Ama ne komiktir ki boşanacak olanlar Neco ve Oya olduğu halde bu konuda konuşan Nükhet oldu.
Hemen her kanaldaki programlara çıktı, sorulanlara cevaplar verdi Nükhet. “Altmışından sonra azanı, bilmem ne paklar!?” diye “fevkaladenin fevkinde“ bir şarkı terennüm etti!!! “Oya’yı ona ben vermiştim, şimdi geri alıyorum.” gibi veciz(!) sözler söyledi!
Şimdi de, herhalde altı haftadır söylenen aynı laflardan medyadaki arkadaşlarımız sıkılmış olacaklar ki, bu kez beni aramaya başladılar.
“Neco’nun ayrılığı için ne...” diye başlayan telefon aramaları birkaç
gündür de fazlalaşmaya başladı.
Arkadaşlar, Neco benim eski kocam, eski sevgilim, eniştem, abim falan değil ki onun hakkında konuşayım. Birileri boşanıyor, sorular başkalarına soruluyor. Komik oluyor valla. Ama sizlere yardımcı olacaksa; işte arkadaşım Neco hakkında uzun yıllar boyunca edindiğim izlenimler:
“Koyu bir BJK’lı olan Neco, Türkiye’nin birkaç ennn iyi ve sağlam erkek seslerinden biridir. Eskiden beri yakışıklıdır. (Özellikle 16 yıl önce oynadığımız EVITA Müzikali’nden beri daha da yakışıklı oldu.) Bir kere bu adam 60 yaşında falan değil. Tam kadınların hoşlanacağı olgun bir yaşta.
Neco neşelidir. Konuşkandır. Okur. Dinine bağlıdır. 6 yıl gazetelerde köşe yazıları yazmıştır. Kızlarını çoook sever. Onlarla arkadaş gibidir. 32 yıl süren evliliği boyunca karısına iyi davranmış, hani derler ya, ailesini gül gibi geçindirip, çiçek gibi bakmıştır. Kazandığını ailesine harcamıştır.
“Aile Babası” olarak iki kızını en iyi şekilde yetiştirmiştir. Tabii Oya’nın da
çok iyi bir anne olduğunu göz ardı edecek değilim. Ama Neco’ya olan sevgisi yüzünden, “BENCE” belki istemeden, belki de farkında olmadan, baskı uygulamıştır. Neco da ara sıra kaçamaklar yaşamıştır. (Ay ne sinir! Evliliklerde bu baskı meselesi nedense genelde hep var. Ben de ilk evliliğimde aşırı kıskançlıklar yaparak kocamı başkasına kaptırmıştım.)
Neco, geçen yıllarının ardında, gün gelip iç sesiyle savaşmaya başlamıştır. “Git... Kal... Git... Kal...” Sonunda her şeyi arkasında bırakarak yeni bir hayata gitmeyi seçmiştir.
Benim çok eski arkadaşım, meslektaşım, birlikte HAIR ve EVITA Müzikallerinin baş rolleri paylaştığım Neco için artık Bodrum’da sürdüreceği yeni yaşamı, yeni aldığı teknesi, sevgili kızları ve birlikte yaşamını sürdürdüğü İdil vardır.
Neco ile birlikte oynadığımız oyunlarda çekilmiş resimlerden bazıları birkaç anı kitabımın arkasındaki albüm bölümünde var. Ne güzel, ne eğlenceli çalışmalar yaşadık... Neco beni Bodrum’dan aradığında çok keyifli olduğunu söyledi. Telefondaki ses, eski arkadaşımın alıştığım neşeli sesiydi. “Altı haftadır, senin için yazılanlara, üzülüyorum”deyince “Üzülme. Biz İdil’le gülüp geçiyoruz.” dedi.
Yani “Savaş Ay Abimizin” köşesinde yazdığı gibi Neco ile aramızda “Savaş Abi” deyişiyle “Ağlanacak bir dostluk gösterisi “ falan yok. (We’re good old pals since 70’s.)
Neco ne kadar gülüp geçiyoruz dese de, her Allah’ın günü yazılı ve görsel basında hoş olmayan şeylerin yer almasının, bir insanı ne kadar çok yorabileceğini, lütfen empati yaparak hissetmeye çalışın. Kolay değil yani.
Ayrıca 30 küsur yıl sonra boşanan ilk çift Neco ile Oya değil ki. Babamdan yaşça büyük olan babamın subay bit meslektaşı vardı: Tevfik Paşa... Adam
40 küsur yıl sonra ayrılmıştı evinden. Başkasıyla evlenmişti.
Yine aile dostumuz olan bir Genel Müdür ve ailesi vardı. Kızının düğününe gitmiştik. O gece karısı ile eve döndükten sonra, “Eee, hanım. Kızımızı da evlendirdik. Artık görevimiz bitti. Ben de evden ayrılıyorum” deyip o gece evden çekip gittiği için annemler ve diğer tanıdıklar şaşırıp kalmıştı.
Yani böyle olaylar çoook oluyor. Tabii AKIL VERENLER DE...
“ERKEKLER BUNU HEP YAPIYOR” başlıklı yazımda, AKIL VERMEK İÇİN DEĞİL de, genel olarak İLİŞKİLER VE ALDATMA konusundaki düşüncelerimi, gözlemlerimi yazarken, Neco ve Oya konusuna da değinmiş, yazdıklarımın sonunda “BENCE” demiştim. Yani “BANA GÖRE”... yani ”BANA KALSA”... yani “BEN OLSAM” anlamında...
Ama “Savaş Ay Abimiz” bu yazımın sadece kendi seçtiği bazı bölümlerini köşesine alarak tabii ki yazımın bütünlüğünü yok etmiş ve yaptığı kısa alıntıları da “KENDİNE GÖRE” yorumlayarak benim söylemek istediğim şeyleri çarpıtmış.
Sağlık olsun. “Savaş Abimiz” beni 80’lerin başında Londra’dayken tanımıştı. Benimle yaptığı röportaj, bütün bir gazete sayfası olarak yayınlanmıştı. Kişiliğimle, eserlerimle nasıl biri olduğumu takdir ediyordur diye düşünüyorum.
Köşe yazısında dediği gibi “atlayacak” olsaydım bunca yılın içinde “atlayacak” ne konular vardı. Ben onun bunun saçma sapan olaylarına “atlamam”. Ama yapılan röportajların sonrasında, kesilip montajlanan söyleşiler, kesilip kısaltılarak anlam kaybeden yazılar, ne yazık ki insanı “konulara atlayan” kişi konumuna düşürebiliyor.
Yazmaktan, imza günlerine katılmaktan, seyahatlere çıkmaktan, tiyatrolara, operalara gitmekten vakit bulup da, öyle hava civa ile uğraşacak zamanım de yok zaten. (İsterseniz bana “ukala entel kolejli ” diyebilirsiniz sevgili “Savaş Abimiz”.)
Sansasyon yaratmadan 250 bin kitabı satılmış bir yazarım. Ayrıca; bugünün milyonlarca rakamına eş değerde olan yüz binlerce plağı satılmış, 4 Altın Plak ödüllü bir sanatçı olduğumu da kendisine hatırlatırım.
Ben yıllarca şarkı söyledim. İnsanları eğlendirdim. Ödüller kazandım. Dünya oyunlarının Türkiye versiyonlarında baş roller oynadım. Pek çok ilke imza attım. Artık 16 yıldır yazıyorum. Tam 18 kitabım var “Savaş Abimiz”. Bilginize...
Beni edebiyat dünyasına Tarık Dursun K. soktu. Ölene kadar beş yıl Aziz Nesin destek verdi. Yıllardır Türkiye’nin en önemli yayınevlerinden olan “İNKILAP KİTAPEVİ”nin yazarıyım. Toplama köşe yazıları değil kitaplarım. 300 küsur sayfalık romanlar yazdım... Bu kadar da değil. “e-kolay” kurulduğundan beri de orada yüzlerce yazı yazdım. Yazmaktayım da...
E-kolay’daki arkadaşlarım, Neco arkadaşımı anlatmamı ve benim için yazılan “sataşma yazısına” da cevap vermemi istediler benden. Yıllardır yazı yazdığım yere “Hayır” diyecek değildim elbette.
Yine Neco’ya dönersek... Bir insanın üzerine de bu kadar gidilmez ki...
Bırakalım, o da “KENDİNE GÖRE” yüreğinin istediği yere kadar gitsin... Hayat bu... Kimse kimsenin hayat boyu tapusunu alamayacağı gibi,
kimse hayatının ne zaman, hangi yaşta sona ereceğini de bilmiyor.
O zaman “BANA GÖRE” günleri-geceleri, haftaları-ayları-yılları cendereye sokmak, yüreği frenlemek niye???..."
 Anasayfaya
Dön |
|
Bu haber 1664 defa okundu.
Kaynak : *** FÜSUN ÖNAL***
|
